Friday, September 21, 2012

Back from Hell

Long time it has been. September is turning out to be the longest month so far, but too short to be able to meet all the deadlines. It seems impossible really, but nothing's impossible right? Let me hold on to that for more weeks. I haven't had a full sleep since Monday this week, and it's frustrating. I used to hate sleeping. How could have I hated such beautiful thing? HOW?! I have cursed too many people, that I cannot step inside the church because of shame. At least I still have shame. Too bad this semester's not over yet. Cursing is still available, thank you.

Thursday, July 26, 2012

Headache and 48.

I don't feel so good right now. I am destroyed. I feel stupid. I can't believe a two-digit number can totally
make you look down on yourself. But what's the use. really.


I know it won't make anything better. I'll just move on.


A single mistake is large enough to cover all your hard work. It feels terrible actually...
Though I know it shouldn't be. That is just a number, for god's sake Aira. You must be kidding me.


Thursday, June 28, 2012

Lost in the Rain


My eyes need sleep, but mind doesn't feel like doing so. I just don't get settled enough for bed when I'm occupied with so many tasks undone. It's like sleeping without having to brush my tartar-invaded mouth or taking a bath without soap. Okay, so much for that. I would be very happy to share with you my first Tagalog short story. I was obliged to do so this morning. It is quite limited with the elements given but they all seem to get well. together. You could go on reading. This serves as your warning.

Ligaw
 ni Pink Corncats


Parang karayom sa balat ang patak ng ulan ng gabing iyon. Sariwa pa sa kanya ang larawan ng pahinang may bahid ng dugo. Pilit nya nang nililimot ang lahat ng mga nangyari, ngunit ang ulan ang patuloy na nagpapaalala nito sa kanya.
Halos umapaw na sa tubig ang kalsadang kanyang nilalakad. Madilim ang paligid at iilan na lamang ang mga taong kanyang nasasalubong. Kanina pa siya nagtataka kung bakit parang walang nakaririnig sa kanyang mga tanong. Hindi niya kabisado ang mga pasikot-sikot ng madidilim na eskinitang kanyang babagtasin. Isang ale ang naglalakad palapit sa kanya, nagbalak siyang magtanong ngunit tila hangin lamang itong lumamapas sa kanyang katawan. Saglit siyang napalingon at napansing sumisipol pa ang aleng dumaan! Dumaan sa kanyang katawan! Hindi niya mawari kung matatakot o matatawa. Naalala kasi niya na ang aleng iyon pala ang nakasabay niya sa overpass noong isang araw. Bitbit sa kaliwang kamay ang tali ng mga lumang lata, sa kanan ang isang madungis na manyika. Ngumisi pa ito sa kanya at saka lumakad pababa ng overpass.. Sandali din namang napalingon sa kanya ang aleng di pa kalayuan sa kanyang kinatitindigan. Bakas sa mukha nito ang pagtataka. Ngunit parang walang nakita. Saka tumuloy sa pagsipol at naglakad palayo sa madilim na kalsadang iyon.  
Alam niyang may mali sa mga nangyayari. Alam niyang kanina pa siya hangin sa kalsadang iyon.   Mali palang tumakbo siya palayo. Maling tinakasan ang makabasag-tengang bulyaw ng kanyang Tiya. Sana pala'y sumagot siya at sinabing gusto na niyang bumalik sa kanyang Amang at Inang sa probinsya. Di sana'y hawak pa niya ang musika ng kanyang luma na at sirang gitara. Di sana'y hindi siya kaluluwang ligaw na pilit tinatakpan ang katotohanang wala na siya sa tunay na mundo.  
Mag-iisang buwan na siya doon mula nang pinadala siya ng kanyang Amang sa kanyang Tiyahin  sa Maynila, sa pag-aakalang mas lilinaw ang kanyang kinabukasan. Nangako raw ang kanyang Tiya na pag-aaralin siya kapalit ng pagsisilbi nito sa kanila. Noong una'y maayos ang pakikitungo ng mga ito. Maging ang asawa nitong pulis at anak na dalaga. Ngunit 'di naglao'y sinasaktan na siya ng Tiyahin. Binubulyawan sa mga pagkakamali. Tinatadyankan pag nakababasag ng pinggan. Pinapaso ang balat pag may alikabok sa bintana. Magsusumbong sana siya sa mabait na Tiyuhin ngunit isang gabi'y lihim itong pumasok sa kanyang tinutulugan at siya'y pinagsamantalahan. Wala siyang ibang magawa kundi umiyak. Isumbong ang lahat sa lumang diary. 
Ang lahat ng iyo'y bahagi na lamang ng kabilang mundo. Napansin niya ang kanyang sunog na bisig at ang damit na may bahid pa ng dugo. Hinawakan niya ang buhok na basa na sa patak ng ulan. Malayo na ang mundo sa kanya. Wala na roon ang kanyang Tiyo at Tiya. Malayo na ang kanyang mga pangarap kasama ang kanyang Amang at Inang. Bagamat may ngiti sa labi ay umagos ang mapait na luha. Mga luhang para sa malupit na mundong kanyang iniwan.
 W a k a s

Wednesday, June 27, 2012

William Sonnet

Oh William. William Shakespeare... Sometimes I just don't get what you're saying in your sonnets. But you know, some of them just hit me like "Hey, I don't know what you're saying but yeah, you're right." 

Can you wake up for a short while and come read this one for me? I would love to know what you have to say. But please, shave. You'd scare me to death with that thing. No, Just kidding. 


Sonnet 2: Rebel Hearts
 by: Pink Corncats
Along the shores of ever lawful waves
Thy heart remains distressed
With wandering eyes, like slaves
No measured thoughts, but love professed
Rebel hearts don't think; don't stop
Nor pause for what wise tongues say
For love might rush and fast it hops
Or gone for a rainy day
But hearts go weak; it rusts
While water free and flows
it breaks thy heart and mind has lust
Might there no love to sow
Rebel hearts don't think; don't listen
Wise tongues say; fake love, it weakens





Tuesday, June 5, 2012

Bumalik ka para sa Pilipinas mo!

'Di naman ako hilaw para masabihang tisay, kaya dinadadaan na lang sa pagi-Ingles na mahapay. Tamang oras lamang siguro para sa 'king pananagalog, na dala ng init at pawis na dulot ng Pilipinas kong irog. (Kow, maka-rhyme lang e.) 

Patricia Evangelista. Kakaunti lamang siguro ang nakakikila sa kanya. Kung 'di pa siguro ako nanawa sa kababasa ng makakapal na pocket books, hindi ko marahil masasaging basahin ang berdeng booklet na iyon. Sa bandang likod ko nakita ang speech ni Patricia. "Borderless World" ang wika ng pamagat. Nawari ko naman agad ang laman. Tamang pang-ubos ng oras sa mainit na bakasyong iyon...

Halos tumulo ang luha ko sa aking nabasa, Hindi ako malungkot. Hindi. Hindi nya ito kwento ng tragic love story. Hindi ito pilit na kwento ng taong nagbabalik-loob. Mas mabuti sigurong ikaw na lamang ang magbasa. Kaysa umasa sa kwento kong malabo pa sa pag-asa kong maging mestiza tulad nya. Pwede rin sa Youtube, para sa recorded video.  

Muli kong nabasa  kangi-kangina lamang ang speech ni Patricia na gumising sa diwa kong lito na sa buhol-buhol na sistema ng Pilipinas. Tama nga naman sya. Tamang ang mundo ay isang malaking pabrika ng mga Pilipinong kumakapit sa oportunidad na makapangibang-bansa. At kumita ng perang mahirap hanapin sa sariling lupa. Maling sabihin na mali sila. 'Di nga ba't sila ang mga "Bagong Bayani" ng bansa? Hayan, napaisip tuloy ako kung bakit nga ba sila tinawag na bayani gayong hindi naman panahon ng digmaan at lalong hindi sila kabilang sa katipunan. Ang mga Overseas Filipino Workers (OFWs) ay nakapagreremit pala ng bilyun-bilyong dolyares na nakatutulong sa ekonomiya ng bansa.

 Tama bang ito lang? Hindi, hindi sapat na iyan lamang ang banggitin ko. Sapagkat isa ako sa mga naiiwan ng milyun-milyong Pilipinong lumilisan para sa mahusay na trabaho sa kabilang panig ng mundo. Alam ko ang     pakiramdam ng mangulila sa isang amang nagsasakripisyo ng kanyang panahon upang malayo sa kanyang mga magulang na lingid sa kanya ay tumatanda na sa paghihintay sa kanyang pagbabalik, sa kanyang asawang nangugulila na sa mainit nyang yakap sa gabi, sa kanyang mga anak nasa kahit sandaling panahon ay 'di man lamang nasanay sa matigas nyang tinig at mapag-arugang mga bisig.

Hindi maling umalis. Hindi maling maghangad ng mas maayos na pamumuhay para sa pamilya. Tama naman si Cherry Pie sa sinabi nyang "Bakit? kung may maayos bang trabaho dito, aalis pa ako?" 

Ang mahalaga ay ang bumalik sa bansang humele sa iyong kabataan. Ang lupang dumilig sa iyong tigang na kaalaman at nagtulak sa iyong patuloy na hubugin ang iyong uhaw na isipan.

Kaya nga saludo po ako sa inyo. Sa inyong lahat na lumalabas ng bansa, ngunit muling nagbabalik upang magbahagi ng tagumpay sa kanyang mga kababayan.

Salamat Patricia at ginising mo ako. Maaaring habang buhay akong maghintay sa maraming pang babalik, o kaya nama'y maging isa sa marami pang aalis.

Ngunit itaga mo sa bato, bukas o paglipas pa ng mga taon, babalik ako.  


Monday, May 28, 2012

Life, Dreaming: Friendships

I'm used to sharing so many different things primarily because I've been living with 4 more people at home and I SHOULD NOT live without having to share with them what I have. Though this isn't something that I hate doing, but you know, once in a while you just want some things all to yourself. Or is it just me?

In the contrary, friendship, like life, is something that you can't have without sharing. It is a mutual bond between two or more people, animals, plants or sometimes even things. It's ought to be shared and here is how it goes for me:


A dream is a wish that you whisper alone
A good life, a car, or a home beautiful home
A journey is an adventure you walk everyday
Knowing all's easy, contentment in just grey


But dreams can be wild like hyenas on a rush
A journey can be tricky with forests full of mush
You'll probably need someone to share them all with
Maybe a friend, yes a true friend indeed


A friend who knows that dreams can be real
And thinks that mush is there for some thrill
Someone who laughs when things don't go right
But horns are ready for some cool bullfight


There is nothing more real than dreaming with a friend
Nothing like a journey with a companion 'til the end
Life is a melody, when sung it blooms
Resonating clearly in a hundred more rooms.

Enjoy the rest of the day! :)

Wednesday, May 16, 2012

If Lolo Could Take Me Back

        I adore how my grandparents still use those bean-stuffed pillows when they are provided cottons. Lolo listens to the radio more often than watch paid cable TV. They would rather use the same old electric fan than air conditioner. Funny how they've become dinosaurs but adorable contentment they have with such simple living. 

You know... I think I'd rather bring back the days when the whole afternoon would be devoted for reading books and playing on the fields until the sun goes back down than be wasted in front of a box with moving pictures. Sometimes, I have this feeling that we all have forgotten who we really are. This unconsciousness is getting much worse

. I could not blame anyone though. I'd be a hypocrite if I'd say that technology isn't cool, because it is. I couldn't count the times I stayed up late unknowingly while I'm trying to get done with an awful research due the next day. I feel helpless without it. It has become a need, much worse, an addiction.


"Pity this generation." My Lolo would say. 

Monday, January 2, 2012

The Abnormal Power of Love

You can stay up all night texting your BF/GF
But not for tomorrow's exam

You can wash the dishes and sweep the floor when your
BF/GF is coming over
But cannot when your Mom asks you to do so

You listen to your BF/GF's endless stories
But not when your Dad advises you to come home early

You'd rather spend the whole day with your BF/GF
But not with your parents who have spent half
their lives making sure that you grow perfectly

You love your BF/GF more than your parents when they
have ceased loving their own selves just to show how entire their love is for you.


That is the POWER of LOVE.
But that's a little off.